شر شر شبي

      شاعرانه

      شاخه هاي شُكر

      درختي دردمند را

      به سوي ستايشي ساده سوق مي دهد

دستان دعايي افراشته

تا خدا را بخواند

      خشك و بي احساس

      زل زده زاري نمي كند

زوزه ي تلخ گرگي

      كه زجه هايش را زار مي زند

      خلوت خشك

      درخت و خدا را

خط مي زند تا

خواسته هايش

      را بخواند و بخواهد

      تا خدا مجاب شود

      و گرسنگي اش را ...

گله ي گوسفندي

در انتهاي آغلي گرم

      خروپفي خودخواهانه مي خوانند

و خري

      چشم به آسمان دوخته

      و ستاره ها را به شكل كاه مي بيند

و از خدا مي خواهد

      پرنده شود

      گنجشك ها نياز معمولي خودشان را مي خوانند

و گندم فردا را مي پايند

سگ سري سري از سر مستي سر مي دهد

      و استخوان بي قواره اش را مي ليسد

كلاغ ها چه عارفانه مي خوانند !!

            انگار دزدي ديشبشان را توبه مي كند

خبري از مورچه ها نيست ؟!

            انگار آب شده اند

                  رفته اند زير زمين و مخفيانه مي خوانند

          o

خدا

      پاي سفره ي نياز

            چه كسي مهمان مي شود ؟!

                  نمي دانم ...