مثل پرنده اي

آمد به بامِ دل

اما چه زود رفت

چشمان پنجره خيره به سوي اوست

 غمناك شد غروب

از ناودان دل

باران بي امان

ريزد به دامنم

فردا اگر رسد

رخسار آسمان

خيس از نجابت است