شبی که ناگهان دلم به سمت کوچه باز شد

شبی که خاطرات ما کمی شبیه راز شد

قسم به کوچه ی شما ، قسم به پیچ مبهمش

کویر ساده ی دلم چه ساده حقه باز شد

بهشت پشت بامتان نشسته در کنارمان

و حرف آخر دلت برای من نیاز شد

بریدم از شعاع تو شکست قطر عاطفه

دو دست پر غرور تو مجددا دراز شد

اذان صبح عاشقان که لحظه ی نیاز بود

به گوش جانمان رسید و موقع نماز شد

بهشت خاطرات من درون سفره ی دلم

و پیکی از لبانتان ، لبی که چاره ساز شد

و شب به فکر ماجرا و صبح فکر رفتنم

شبی که ناگهان دلم به سمت کوچه باز شد

« کوچه های بی کسی...»

بر کوچه های بی کسی مان در کشیدم

تا اوج آبی های فردا پر کشیدم

باور نمی کردم بدون تو ، پریدم

بر روی اوهامم کمی باور کشیدم

چشمان تو باور نمی کرد این غزل را

چشمان بی احساستان را تر کشیدم

شاید غزل هایم کمی آبی نبودند

آقا ! اجازه این غزل از بر کشیدم

حالا شروع بیت اول می نویسم

در کوچه های بی کسی مادر کشیدم