به نام هستی بخش هستی
سلامی به وسعت دریا و صفای نسیم ، حضور مهربان تمام شما گرامیان همدل که با
احساسات گرم و صمیمانه تان در راستای ادامه ی راه خطیر نشر و توسعه ی ادب و
فرهنگ فارسی یاری گرمان هستید.
هماره دست بوستان هستیم و سپاسگذار الطاف بی نهایتتان …
باتشکر
محسن سلطانی «هجران»
مدیر وبلاگ انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان
.........................................................................................................................................
در ارتباط با بزرگداشت یاد و نام جهان پهلوان غلامرضا تختی و به بهانه نزدیکی روز بزرگداشت ایشان
و آن اسطوره ساز شهر باور ...
و روزی پهنه ی آزادگی ها
پهلوانی داشت
در آیینِ جوانمردانِ گیتی
داستانی داشت
و از مردانگی ها پهلوان ما
نشانی داشت
به دورانی که قحط مهربانی بود
گلخندِ محبت بود
و در باغِ گل و مهتاب
آن سروِ شتابان سِیر
از نسلِ صنوبر بود
و در پرواز تا مرز افق
همدوشِ باران و کبوتر بود
و بر سرها که می جنبید در آن روزگاران
راستی سر بود
مصمّم بود
از اقلیمِ مرد آیین سختی بود
و نامش در غم آبادِ عطش آویز
تختی بود
و با دریا تبانی داشت
و با آهنگِ نرمِ باغِ باران
همزبانی داشت
و در چشمانِ مهر آیین او
شبنم گذر می کرد
و آن اسطوره سازِ شهرِ باور
تا دیارِ بیقراری ها
سفر می کرد .
..........................................................................................................................................
عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان
دل بی درد فریاد دلِ ما را نمی فهمد
کویر انگیزه ی چشمان دریا را نمی فهمد
ندارد آن که بر دل چون شقایق داغ تنهایی
شکوهِ عشقِ مجنون ساز لیلا را نمی فهمد
نگاه عاشقم آهو به آهو چشم هایت را
تماشا می کند قانون صحرا را نمی فهمد
دلم شد نار کیش از بوسه های آتشین اما
اوِستا را نمی خواند ، اهورا را نمی فهمد
و آن شاعر که در یوشِ دلش حرف از تخیّل نیست
طلوعِ ذوقِ نوپرداز نیما را نمی فهمد
نهان کُن درد را در سینه رحمت با سکوت محض
دل بی درد فریاد دل ما را نمی فهمد
و شعری سپید از رحمت عزیز :
فانوس …
فانوس نیستی
تا بتوانی در برابر باد بایستی
به شمع بودن خود قانع باش
شاید
بتوانی محفلی را روشن و دلی را گرم کُنی
..........................................................................................................................................
عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان
جایگاه انسان
در دایره ی امکان ، ماهی ز تو مِهتر نیست
در بارگه خوبان ، سروی چو تو افسر نیست
از دل به حریم آمد ، آنکس که خدا را دید
در یوسف جان ما ، عشقی ز تو بهتر نیست
وآنگه که تبارک گفت ، بر حُسن جمالِ تو
می دید خداوندی ، خیری که از او سر نیست
زیبایی و دانایی ، نیکویی و خرسندی
بر قامت انسانی ، قدری که محقّر نیست
هرگاه فرود آید ، از مقصد لاهوتی
در جایگهِ دونان ، چاهی که مصوّر نیست
حامد به درون بنگر ، چون لطف خدا یار است
در چاه و پریشانی ، ماندن که میسّر نیست
.......................................................................................................................................
شاعر ارجمند جناب آقای حسین عرشی «کوثر»
عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان
پای خیال
من همسفر سپیده و نور ، من همره آب و آفتابم
در دشت پر از شقایق امشب ، سر مست ترانه های نابم
من دیده به آسمان باور ، با یاد نگار خیره دارم
بردار نقاب از رخ ای ماه ، من عاشق روی ماهتابم
بگشوده ام امشب از سر شوق ، باغ غزلم به باغ امید
هرچند خزان آرزوهاست ، شاید که بهار را بیابم
دیری است به کوچه های حسرت ، بیتاب حضور دلربایت
هرشب به هوای دیدن تو ، با پای خیال درشتابم
در دفتر خاطرات قلبم ، با خامه ی شوق می نویسم
زیبا غزل نگاه یاری ، کز دوری او در التهابم
سوگند تو را به اشک پاکی ، کز دیده به یاد تو روان است
بازآی که در فراق رویت ، در سوز و گداز و در عذابم
پیمانه به دست آمدم من ، در میکده ی حضور ساقی
تا در برِ چشم های مستت ، از جام ولا کُنی خرابم
از نرگس مست تو تراود ، گُلباده ی سبز آرزوها
تا مست شوم ز کوثر عشق ، از روی وفا بده شرابم
........................................................................................................................................
شاعره ی محترم سرکار خانم مریم وطنی
عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان
در نگاه تو
در نگاه تو شبی پر باز خواهم کرد
تا ثریای دلت پرواز خواهم کرد
گونه هایت را ز اشک گونه خواهم شست
عاشقی را با دلت آغاز خواهم کرد
درد غربت را ولی با تو نخواهم گفت
عشق را در هر نفس ابراز خواهم کرد
آهوی دشت نگاه دل فریبت را
با غزال دیدگان ، دمساز خواهم کرد
گیسوانم را به روی شانه خواهم ریخت
وز برایت نازنینا ، ناز خواهم کرد
مصرعی از دفتر ذهن تو خواهم چید
با غزل هایم ولی اعجاز خواهم کرد
خواهم آمد روزی و اشعار مریم را
با سه تار گیسوانت ساز خواهم کرد
......................................................................................................................................
عضو انجمن فرهنگی ادبی سخن کاشان
یاد یار ...
دیگر دلم ز بلبل و باغ و سحر نگفت
راز سکوت خویش به گوش سفر نگفت
مجنون به باغ آمد و لیلی به دشت عشق
افتاد خسته جان ز اهورا خبر نگفت
آتش به جان و سینه ی سیناییش زدند
از ناله های خویش به هر رهگذر نگفت
آتش به جان خسته ی خود می زند دریغ
از راز آتشین دلش با سحر نگفت
یک قطره اشک بر دهن یک صدف چکید
در بحر عشق گوهر کامش خبر نگفت
رازت مگوی با کس و ناکس فروغ دل
محتاج خلق نیست آنکه غمش با دگر نگفت
.......................................................................................................................................
و در پایان غزلی از محسن سلطانی «هجران» :
مرگِ هجران
رها کُن شانه های کوه را آسان بمیرد
که تنها باید از این درد بی درمان بمیرد
طلوع تیره ی گردابها پایان موج است
کمک کُن در خودش این موجِ سرگردان بمیرد
و بگذارید تا دردم درون دل بماند
صدف تا خالی از دُر می شود ارزان بمیرد
چراغِ عشق را روشن ز چشمِ کوچه کردند
که زیرِ پایِ دل هاشان گُلِ ایمان بمیرد
و رفت از یادشان آسوده عهدِ آسمانی
زمین گُوری شده تا حضرتِ انسان بمیرد
و از دردی که می گیرد گریبانِ دلم را
دعا کُن در غروبی سرخ تا هجران بمیرد
........................................................................................................................................
به نا م آفریدگار سخن ...
سلام و عرض ادب حضور مهربان شما یاران همدل و ارجمند انجمن ادبی سخن
کاشان که هماره با گلواژه های لطف و احساس ، صفا بخش گلشن سخن هستید.
بدون هیچ مقدمه نظر ارجمندتان را به تازه سروده های یاران سخن در نشست ادبی
هفته ی جاری جلب می نمایم ضمن آنکه از تمام دوستان مهربانی که با گل
نظرات ارزشمندشان زینت بخش بزممان می گردند صمیمانه تشکر می نمایم.
باتشکر
محسن سلطانی «هجران»
مدیر وبلاگ انجمن ادبی سخن کاشان
ریاست محترم انجمن ادبی سخن کاشان
آفتاب نگاه
ز آفتابِ نگاهت پیاله لبریز است
فروغِ عاطفه در جامِ جان ، طرب خیز است
بمان به پیش من ای گُلبن امید ، بمان
که با تو عشق ، نشاط آور و دلاویز است
به باغ و راغ اگر بی تو رو کنم خوش نیست
بهار بی گلِ رویت ، غروب پاییز است
به جز خیال تو ای گل فروغِ تنهایی
جهان و هرچه در او هست محنت انگیز است
به یادگار اگر از دلم اثر ماند
همین ترانه ی شوق است و شعرِ ناچیز است
دریغ مهر ِ محبت ، غروب کرد غروب
شفق نشانه ی شمشیرِ جورِ چنگیز است
ز دست شعر ، چه تاجی به سر زدی صائم
همیشه خوان دل از خونِ دیده لبریز است
......................................................................................................................................
شاعر ارجمند جناب آقای رحمت الله رعیت «رحمت»
عضو انجمن ادبی سخن کاشان
مثل شباهنگ
می توان با تو صفا کرد اگر بگذارند
سینه را گنج وفا کرد اگر بگذارند
می توان با همه آلودگی عشق مجاز
دل ز بیگانه جدا کرد اگر بگذارند
می توان آینه گردید و دل زنگ نشان
پاک از رنگ و ریا کرد اگر بگذارند
می توان ای دل چون غنچه به یک خنده ی شوق
گره از کار تو وا کرد اگر بگذارند
می توان مثل شباهنگ به آهنگ حضور
هر سحر یاد خدا کرد اگر بگذارند
می توان مثل شقایق به بیابان جنون
عشق نوشید و دعا کرد اگر بگذارند
می توان در سر پیری به هواخواهی دل
عشق را باز صدا کرد اگر بگذارند
می توان در غزلستان محبت رحمت
خانه ی عشق بنا کرد اگر بگذارند
...........................................................................................................................................
شاعره ی محترم سرکار خانم اکرم نورانی «بهجت»
عضو انجمن ادبی سخن کاشان
دل بیافروز از چراغ دیده ای نیکو سرشت
بر گلستان قناعت باش ، ای مرغ بهشت
منّت ابروی حاتم را منه بر مرد چشم
سفره ی دل وا مکن در پیش بَدخویان زشت
چون چمن افتادگی کن بر در ارباب عشق
سرو دل سرکش مکن هر دم به باغ سرنوشت
گر بشویی کوچه سار چشمه را از آب چشم
کِی کُنی پاک از جبین آن را که تقدیرت نوشت
باده گردد ناب ناب از اربعین داغ ها
کوره سان باید بسوزی ، پخته گردی همچو خشت
چون به دستان عمل در دشت دل بذر افکنی
بهجتا حاصل همان باشد که دهقانت بکِشت
عضو انجمن ادبی سخن کاشان
«روزگاریست که من ساکن هیچستانم»
اهل کاشانم و آواره و سرگردانم
دل سودا زده ای دارم و جانی نگران
روزگاریست که آشفته دل و حیرانم
پی قدقامت امواج وضو می سازم
تا سحرگاه به دریای غزل می رانم
بر سر چشمه ی احساس نمازی با شوق
پِیِ تکبیرت الاحرام علف می خوانم
تپشِ پنجره ها و گل سرخ سهراب
گشته در حادثه ی عشق چه خوش درمانم
تا گلِ سرخ مرا قبله ی حاجات بود
عاشق عاشقم و بر در دل می مانم
دلِ حُسنا و گلِ سرخ و هوای کاشان
روزگاریست که من ساکن هیچستانم
.........................................................................................................................................
شاعر محترم جناب آقای حسین عرشی «کوثر»
عضو انجمن ادبی سخن کاشان
غربت هجران
برماست که دلداده ی چشمان تو باشیم
بی تاب حضور رخ گل سان تو باشیم
بر ماست که در خلوت آدینه ی احساس
ماتم زده ی غربت هجران تو باشیم
سوزیم ز ساز غم و اندوه جدایی
در حسرت دیدار تو ، حیران تو باشیم
در شهر پرُ از دلبر و دلداده ی بی تاب
تقدیر که ما بی سرو سامان تو باشیم
در فصل بهاران حضورت چه شود باز
نظّاره گر روی گل افشان تو باشیم
در مسلک زُهّاد ریا نیست وفایی
ما پیرو پیمانه ی پیمان تو باشیم
ای کاش شبی باز به شوق قدحی ناب
در میکده ی عاطفه مهمان تو باشیم
نوشیم ز جام نگهت کوثر احساس
تا بر در میخانه ی چشمان تو باشیم
شاعره ی محترم سرکار خانم باختر
عضو انجمن ادبی سخن کاشان
تقدیم به پیشگاه سالار شهیدان ...
وقتی نوشت آینه را گَرد می نوشت
می دید آفتاب ولی سرد می نوشت
وقتی نوشت «تشنه» دلِ آب هم گرفت
«سَر» را به روی خنجری از درد می نوشت
شاعر غزالِ بی رمقی را میان آن
سگ هایِ تیز خنجرِ ولگرد می نوشت
آن نوجوان قافله را تشنه می سرود
این نوبهارِ فاطمه را زرد می نوشت
سَر را سرود قافیه ها را ردیف کرد
از پیکرِ «حسین» «جدا کرد» می نوشت
از لاله های قتله گه و اصغر و حسین
او قصه ی حماسه ی یک مرد می نوشت
شاعره ی محترم سرکار خانم مریم السادات صائم کاشانی
کارشناس ادبیات و معاون فرهنگی انجمن ادبی سخن کاشان
روز نخست حضورم یادش همیشه غزل باد
من شاعرت هستم و تو نقاشِ پاییزِ قلبم
آن فصلِ رویایی من ، فصلِ طرب خیز قلبم
امشب سرودم دوباره ، از عشقِ دارا و سارا
اما نه خط می زنم باز ، نقاش پاییز قلبم !
امشب تمام وجودم نارنجی و قرمز و زرد
رنگِ همان لحظه های احساسِ لبریز قلبم
امشب مرا باز بردی گِرد ضریح طلاییت
آنجا که کردم فدایت ، هستی ناچیز قلبم
روز نخست حضورم یادش هماره غزل باد
یک روز پاییزی و سرد ، شمع دلاویز قلبم
آن روز پاییزی و سرد هرگز نگردد فراموش
روز طربناک جانم ، روز دل انگیز قلبم
یک تکه از آسمان را امشب برای تو چیدم
شاید که باور کُنی باز تصویر یادت کشیدم
امشب به پاس صفایت بال و پری باز کردم
هفت آسمان را گذشتم تا باز دورت بگردم
امشب تفاًل زدم باز بر حافظ چشم هایت
خواندم غزلواره ی عشق ، ناز آفرینم برایت
یکبار دیگر نهادم پا جای پای نگاهت
هشت آسمان غزل را کردم فدای نگاهت
یکبار دیگر فشاندم بر آستانت گهرها
آیینه زار دلم شد ، خورشید اشک و شررها
شد چلچراغ حریمت ، اشک جگرتابم امشب
چون زلف ناز سخن باز ، بی تاب بی تابم امشب
و در پایان غزلی از محسن سلطانی «هجران» :
داغدار
همیشه معتقدم ، نوبهار می میرم
خزان زده ز بَدِ روزگار می میرم
وزیده می شوم آهسته لایِ شب بوها
در التهاب گلی بیقرار می میرم
و گاهِ مرگ ستاره پس از طلوعی سرخ
ز اشتیاق تو چشم انتظار می میرم
همیشه جاری ام ، اما رسیده آخر خط
و ایستاده چنان آبشار می میرم
از آفتاب شب چشم تو چو شاخه گُلی
که رسته بر سر سنگِ مزار می میرم
تو هیچگاه زمین خوردنم نخواهی دید
که همچو کوه شبی استوار می میرم
چه تاولی زده روی دلت ز هجران دل
و مرگ می رسد و داغدار می میرم
